banner877

banner896

banner590

23.06.2021, 08:35 455

AYNI SUSUŞTA BULUŞMAK                      

Herkesin aynı dilde sustuğu yerdeydim. Birlikte yaşayamayanların beraber yaşamadığı yer... Birlik olmayanların birlikte öldüğü yerde… Ne derin bir sessizlik bu! Derin bir susuş…

Her şeyin hiçbir şeyin karanlığına hapsolması misali tükenmişti herkes, tüketmişlerdi her şeyi ve bir hiçe dönmüştü hepsi. O hiçliğin içerisinde var olmak ne kadar var olmaksa o kadar vardılar işte… O kadar…

En kalabalık susuşların olduğu yerin tam ortasında, farklı isimlerin kazılı olduğu aynı renkteki taşlara baktım bir süre. Her yaşam ayrı bir macera, ayrı bir hengâme, ayrı mücadeleler, apayrı insanların yaşadığı ayrı hayatlar; ama aynı son…

“Bütün bu ayrılıklar, farklılıklar aynı son için mi?” diye sordum içimden. Ne desem boş… Ne düşünsem anlamsız… Hangi sözcük merhem olur kalbimdeki yaraya hangi söz derman… Aynı sona varmadan aynı yaşamı birlikte daha güzel hale getirebilirdik.

Herhangi bir canlının yuvasını gördüğümüzde yuvaya zarar vermemek için hassas davranan insanlardık biz. Birbirimizin yuvasına zarar vermeden yaşamayı öğrenebilirdik. Farklı sesler, farklı renklerde, birbirinden farklı tonda varoluş içerisinde insanca yaşamayı başarabilirdik… Olmadı…

Bernard Russel İktidar isimli kitabında insanların hayvanlardan daha tehlikeli varlıklar olduğundan bahseder. Aç bir aslan ceylan sürüsü gördüğünde sadece bir tanesini avlar ve karnı doyduğunda önünden geçen yüzlerce ceylana dokunmaz. İnsan öyle mi? İnsan bütün ceylanları avlar. Açken de yapar bunu tokken de… Hepsinin kendisine ait olmasını ister. Tıka basa doyduktan sonra kalanı depolayıp sonraya saklar ya da başkalarına satar. İnsan sınırsız arzuları ve hırsları olan bir varlıktır bu nedenle tehlikelidir der Russel.

Russel’ın bahsettiği insanları aynı yerde birlikte derin bir sessizlik içerisinde öylece görünce “Değer mi?” dedim içimden… Yaşamın sınırlı olduğu bir yerde sınırsız hırsın esiri olmanın aynı sonda buluşacak insanlara bir faydası var mı? Bir gün buluşacağın insanlarla savaşmanın, ayırmanın, üstünlük taslamanın, ötekileştirmenin, bölmenin, ezmenin, kendi var olsun diye herkesi yok etmeye çalışmanın bir faydası var mı?

Kuru ekmek yiyen ile sofrasında sayısız çeşit yemekten arta kalanı çöpe atanın aynı sonda buluştuğu yerde, ortak bir susuşta birleşti herkes. Geç gelen bir uyumun ahengi içerisinde beraber yoktular. Farklı renklerde “amasız, fakatsız” var olmayı beceremeyenlerin aynı renkte yok olduğu yerdeydim.

Aynı renkte yok olacağımız bir hayatta farklı renklerin zenginliğinde var olmanın tadına vardığımızda anlamlı olacak bütün bu aynı sonlar, susuşlar, derin sessizlikler… Aksi halde pişmanlık çığlıklarının duyulmasını engelleyen karanlık bir boşluk olarak kalacak hepsi… Her susuş… Her sessizlik…

Yorumlar (0)
Yorum yapabilmek için lütfen üye girişi yapınız!
19°
açık
Namaz Vakti 04 Ağustos 2021
İmsak
Güneş
Öğle
İkindi
Akşam
Yatsı

Gelişmelerden Haberdar Olun

@