Hatırla!

İsminizi hatırlayan son kişi öldüğünde hiç doğmamış olacaksın diyordu bir filmde! (Schopenhauer) işte tam o noktadan dünyaya seslenmek istiyorum!!!

Dünü hatırla!

Kavrulduk günlerce aylarca yıllarca bu duvarlar arasında

Sınandık her birimiz, aslında aldatıldık da; bir ekran dolusu şamatayla!

Oysa Güneşin kıymetini bilmek için buğulu havaya

Yağmurun özlemini çekmek için kuraklığa

 çiçek açmış ağaçları görmek için kuru dallara ihtiyacımız Yok!

Gülmek için ağlamaya

Sevmek için nefret etmeye

Kavuşmak için özlemeye hiç ihtiyacımız Yok

Bak dünü Hatırla!

Gecenin sessizliği uyuturken bizi nelere kapadık gözlerimizi, hatırla!

Soğukta kaybettiğimiz umutlarımızı

Açlıkta unuttuğumuz minik yürekleri görmediniz mi sahiden?

Isınmak için Soğuğun canımızı yakması mı gerekirdi?

Ya Üşümek, büyük utancımızda!

Doymak için midelerimizin yanmasına ihtiyacımız mı vardı?

Bu Tokluk sofrasında!

Bizim Albümlerimizdeki siyah beyaz resimleri renklendirmeye

Gökyüzünün altında  ruhu mavi binlerce çocuk yetiştirmeye

Sokak lambası kadar yalnız olan karanlıkları aydınlatmaya ihtiyacımız var!

Susmak için korkmaya

Kalabalığa karışmak için yalnızlığa değil!

Uykusuzluğumuzu unutarak daha nelere kapadık gözlerimizi hatırla!

Bizim olmayana el koyduğumuzda

Öfkeyle yakıp yıktığımızda

Gerçekten uzaklaşıp yalanla can yaktığımızda, uyuyorduk hatırla!

huzura hasret kalmak için kavga dövüş mü dönecek bu dünya?

Barışı anlamak için miydi yoksa bütün bu savaşlar?

Dur ve kuşları hatırla! 

Hasret kaldığımız her şeye tam da bu noktadan sesleniyorum:

Çocukluk özlemimiz büyümek için lazımsa, ölmek için de yaşamak lazım hatırla!!!

İnsanca ve de barışla !

Yorum yapabilmek için üye girişi yapmanız gerekmektedir.

Üye değilseniz hemen üye olun veya giriş yapın.

banner535