Allah Resûlü’nü (s.a.v.) dinledim, şöyle diyordu:

“Sizden kim bir kötülük görürse hemen onu eli ile değiştirsin. Eğer eliyle değiştirmeye gücü yetmezse diliyle, yok buna da gücü yetmezse kalbiyle.. Ama bu sonuncusu imanın en zayıfıdır.” (Müslim; Îmân, 78)

Allah-u Teâlâ ise kötülüğün değiştirilmesi hakkında Kur’an’da şöyle buyurmaktadır: 
“Sizden; hayra çağıran, iyiliği emredip kötülükten men eden bir topluluk bulunsun. İşte onlar kurtuluşa erenlerin ta kendileridir.”[Ali imran Suresi 104]

Ayet, insanın yeryüzünde ilahî dengeyi zedeleyen tutum ve davranışlar sergilediğini açık biçimde ortaya koymaktadır. Kur’an’ın bu uyarısı, yalnızca ahlaki veya inançsal sapmalara değil; aynı zamanda insanın tabiatla kurduğu ilişkiye de yöneliktir. Zira yeryüzü, belirli bir ölçü, denge ve hikmet üzere yaratılmıştır. Göklerin, yerin ve canlıların işleyişi rastlantısal değil; hassas bir düzen içinde sürmektedir. Bu düzenin korunması, insanın yeryüzündeki varlığının sürdürülebilirliği açısından da vazgeçilmez bir şarttır.

Bu hayıflanma durumu tartışmaya açık ayrı bir meseledir. Çünkü insanlar tarih boyunca neredeyse her dönem ve çağda iletişim kurarken birbirlerini incitecek tutum ve davranışlar sergilemiş, salih amellerin karşısında habislikler de var ola gelmiştir. Ancak bu yüzyıla özgü bir durum varsa, o da insanların tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar konforlu ve teknolojik imkânlara sahip olmalarıdır. Bu durumun sağladığı sözde avantajlar, bireylerdeki kendi kendime yeterim, bir başkasına ihtiyacım yok anlayışını -diğer bir ifadeyle bireyselciliği- gündelik yaşam alışkanlığına dönüştürmeye ortam hazırlamıştır.  Nitekim son dönemlerde hızla yayılan konformizm tutkusu, toplumsal birliktelik bilincini zayıflatmış, Kur’an’da vurgulanan güzel ahlaki tutum ve davranışları seküler bir erozyona uğratmıştır. Bu erozyon halinin yarattığı sosyo-kültürel ortamın bedeli insan ilişkileri açısından da oldukça ağır olmuştur.

Bunun yansımaları, gün geçtikçe artan toplumsal huzursuzluklar şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Her geçen gün akrabalık bağları zayıflamakta, komşuluk ilişkileri eski gücünü kaybetmekte, cemaat ve topluluk bilinci aşınmaktadır. Hayatın hemen her alanında hoşgörü, nezaket ve güzel üslup giderek daha az görünür hâle gelmektedir. Bir zamanlar toplumsal yaşamın temel öğelerinden olan “akrabalık bağları/sıla-i rahim, komşuluk ilişkileri, yardımlaşma ve dayanışma, hoşgörü, saygı, güven, vefa, misafirperverlik, paylaşma, empati, sorumluluk duygusu, fedakârlık” gibi değerler bugün adeta nesli tükenmekte olan erdemlere dönüşmüştür. Gündelik yaşamda sosyal ilişkilerimizi ayaktan tutan bu erdemler, tatlı bir aşınmayla değil, kaba bir yontulmayla karşı karşıya. Hız-haz çağı şeklinde tarif edilen günümüz dünyası, insan ruhunun en zarif yapısını temsil eden nezaketin de aynı hızda erimeye başladığı bir dönemi ifade eder.

Konuya biraz farklı pencereden bakalım. Soruyorum; bir ülkenin gelişmişlik düzeyini ekonomik kalkınma, teknolojik gelişme, kentleşme veya yüksek teknolojik araçlara sahip olması mı belirler? Eğer cevabınız hayır ise bu denklemde insanlarının birbirine hitap etme şekli veyahut nezaket ilişkilerinin nerede durduğu üzerine tefekkür etmek ve söz söylemek gerekir. Bugün kamusal alanda, sokakta, iş yerlerinde, özel/mahrem alanlarda ve sosyal ilişkilerde ciddi bir üslup problemi ile karşı karşıyayız. “Hayır! Gerçek şu ki insan, kendisini ihtiyaçsız gördüğü zaman mutlaka azar.” (Alak 96:6-7) ayeti bağlamında bugünkü üslup ve nezaket problemlerinin temelinde insanın kendini yeterli ve üstün görmesi (müstağnilik) hastalığının yattığını söylemek yerinde olacaktır.

Müstağnileşmeye gündelik yaşamdan somut örnekler vererek meseleyi daha anlaşılır kılmak istiyorum. İletişim kurduğumuz kişiye karşı kullandığımız kaba sözcükler bu sorunların temel bileşeni olarak zikredilebilir. Bu tutum, öncelikle kişinin iç dünyasını karartmakta daha sonra toplumsal düzlemde bilinçli/bilinçsiz bir kötülük hali olarak yaygınlaşmaktadır. Nihayetinde bu ve benzeri ahlaki zaafları iç dünyalarında taşıyan bireyler, diğer insanlarla iletişim kurduklarında çoğunlukla kaba, kırıcı veya incitici bir dil kullanırlar. Espri adı altında dile getirilen hakaretler ve incitici ifadeler, karşı tarafın kırgınlığını “Sen de çok narinsin.” şeklinde küçümseyen bir duyarsızlık ve bağnazlık biçimine dönüşebilmektedir. Oysa bir insanın kırılması, sebebi ne olursa olsun, inciten tarafın tutumunu haklı kılan bir gerekçe olarak görülemez.

Komşuluk ilişkilerinde ve apartman adabında da benzer bir durum görülmektedir. İnsanları rahatsız eden davranışlar, kötü muamelede bulunan kişinin hakkı ve özgürlüğü olarak görülmeye başlanmış; bu durum cahilce bir körlüğe dönüşmüştür. Bir başkasının sınırlarını ihlal etmek, kişinin kendi sınırlarının müstağniliğine evrilmiştir. En basit insani ilişkiler (nezaket ve görgü kuralları) bile rafa kalkmış; bir başkasının telefonuna cevap vermek dahi yük hâlini almıştır. Saatlerce reels kaydıran sosyal medya insanı, bir başkasının hâlini ve hatırını sormaya, hatta telefonuna cevap vermeye vakit bulamadığını iddia ederek bu noktaya gelmiştir.

Bu meyanda diğer bir problem de günümüz insan ilişkilerinde neredeyse tüm eylemlerimizin belli bir araçsallaştırmaya hizmet etmesidir. Menfi çıkarların ön planda tutulduğu bu ilişki tarzında bir başkasına sırf insan olduğundan ötürü değer vermek yerine vitrindeki statüsüne göre bir münasebet kurulmaktadır. Maalesef ki cemaat/cemiyet gibi grup yapılanmalarında da benzer problemlerin olduğuna zaman zaman tanık olabiliyoruz. Grup içi aidiyet ilişkilerinde de bu araçsallaştırma algısının öne çıktığını görmekteyiz.

Tüm bunların karşısında peygamberi duruşu konumlandırabiliriz. Hz. Muhammed (s.a.v) (ki o yüce ahlak üzeredir ve onun ahlakı Kur’an ahlakıdır) karşısındaki kişi kim olursa olsun bir başkasıyla karşılaştığında selam vermede önce davranırdı. Yüzüne tebessümle bakar onunla iletişim halindeyken bütün bedeniyle ona yönelir ve ilgisini başka tarafa vermezdi. Totalde şahıs, konum ve maddi durum ayrımı yapmaksızın bütün insanları kucaklayan bir iletişim dili/üslubu kullanırdı.

Peygamberimizden (Allah’ın selamı onun ve takipçilerinin üzerine olsun) öğrendiğimiz bu metot ile şunları söyleyebiliriz: Müslüman nazik ve nezaket sahibi olmak zorundadır. Bu, en az namaz, oruç ve hac kadar önemli bir dinî sorumluluktur. Hiçbir insan bir başkasından üstün değildir. Kur’an-ı Kerim’in hiçbir ayetinde; ilmi, kıyafeti, maddi gücü, yaşı, mevkii veya makamı sebebiyle bir kimseye ayrıcalık tanınmamıştır. Üstünlüğün ve değerli olmanın tek ölçüsü takvadır. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de, “Allah katında en üstün olanınız, O'na karşı gelmekten en çok sakınanınızdır.” buyrularak insanın değerinin sahip olduğu imkânlarla değil, ahlaki ve manevi olgunluğuyla ölçüldüğü açıkça ifade edilmiştir.

Hz. Peygamber'in sahip olduğu bu güzel ahlakın nasıl inşa edildiğini ve bir müminin hangi ahlaki ilkeleri benimsemesi gerektiğini yine Kur'an-ı Kerim öğretmektedir. Allah Teâlâ, insanlara güzel söz söylemeyi emrederek şöyle buyurmaktadır: “İnsanlara güzel söz söyleyin.” (Bakara, 2/83). Bunun yanında dikkat çekici örneklerinden başka biri, bazı bedevilerin Hz. Peygamber’e hitap şekilleridir. Rivayetlere göre Medine’ye gelen bazı bedeviler, Resulullah’ın istirahat ettiği sırada onun odalarının dışından yüksek sesle, “Ey Muhammed! Çık yanımıza!” diye seslenmişlerdi. Bu kaba ve saygısız tavır üzerine Allah Teâlâ onları uyararak şöyle buyurmuştur: “Sana odaların arkasından bağıranların çoğu akıl etmezler. Eğer onlar sen yanlarına çıkıncaya kadar sabretselerdi elbette kendileri için daha hayırlı olurdu.” (Hucurât, 49/4-5). Bu ayetler, yalnızca Hz. Peygamber’e karşı gösterilmesi gereken saygıyı değil, aynı zamanda insanlarla iletişimde sabır, nezaket ve ölçülü davranmanın önemini de ortaya koymaktadır. Nitekim Uhud savaşında okçular tepeyi terk etmiş, Müslümanlar mağlup olmuş ve birçok sahabe şehit olmuştu. Ancak peygamber efendimiz onlara güzel söz ile muamele etmişti. Bu husus Kur’an’ı Kerim’de şöyle vurgulanır: 

“Sen onlara sırf Allah’ın lütfettiği merhamet sayesinde yumuşak davrandın. Eğer kaba, katı kalpli olsaydın, hiç şüphesiz etrafından dağılıp giderlerdi. Onları affet, onların bağışlanmasını dile, iş hakkında onlara danış. Karar verince de Allah’a güven, doğrusu Allah kendisine güvenenleri sever.” (Âl-i İmrân Suresi 159. ayet).

Bir başka ayette ise öfkesini kontrol eden ve insanları affeden kimseler övülmektedir: "Onlar bollukta da darlıkta da Allah yolunda harcarlar, öfkelerini yutarlar ve insanları affederler. Allah iyilik yapanları sever." (Âl-i İmrân, 134. ayet) 

Kur'an'ın ahlak anlayışı yalnızca bireysel ibadetlerle sınırlı değildir. İnsanlarla güzel geçinmek, merhametli olmak, adaletli davranmak ve kötülüğe iyilikle karşılık vermek de bu ahlakın temel unsurlarıdır: "İyilikle kötülük bir olmaz. Sen kötülüğü en güzel şekilde sav. O zaman seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki sıcak bir dost oluverir." (Fussilet, 41/34). Resulullah (s.a.v.) da güzel ahlakın dinin merkezinde bulunduğunu şu hadisi ile ifade etmiştir: “Allah katında müminlerin iman bakımından en olgun olanı, ahlakı en güzel olanıdır.” 

Sonuç olarak günümüzde yaşanan birçok bireysel ve toplumsal problemin temelinde ahlaki değerlerde meydana gelen aşınma bulunmaktadır. İnsanların birbirine karşı ilgisizleştiği, nezaketin zayıfladığı ve menfaat ilişkilerinin öne çıktığı bir dönemde Kur'an'ın ahlak ilkelerine ve Hz. Peygamber'in örnekliğine her zamankinden daha fazla ihtiyaç vardır. Müslüman için güzel ahlak bir tercih değil, imanının ve kulluğunun ayrılmaz bir parçasıdır. Toplumsal huzurun, kardeşliğin ve güven ortamının yeniden tesis edilmesi; Kur'an'ın öğrettiği ahlakın öğrenilmesi ve Hz. Peygamber'in yaşayarak ortaya koyduğu örnekliğin günlük hayata taşınmasıyla mümkün olacaktır.

Kaynak: Peygamberi iletişim ve nezaket ahlakı - ENVER CAN

https://www.haksozhaber.net/peygamberi-iletisim-ve-nezaket-ahlaki-36184yy.htm

Allah'ın Rahmeti: İnsanlara, hayvanlara ve tüm yaratılmışlara karşı şefkatle yaklaşan kullar, Allah'ın sevgisini ve merhametini celbederler.

Karşılıklılık İlkesi: Yeryüzündeki mahlûkata gösterilen şefkat, göktekilerin (meleklerin) o kişi için af ve mağfiret dilemesine, gökyüzünden hayır ve bereket inmesine vesile olur.

Bütüncül Yaklaşım: Bu hadis, İslam'ın temel ahlak prensiplerinden biri olan evrensel sevgiyi ve hoşgörüyü özetler.

Bu âyette vurgulanan husus da şudur: Bütün bu davranış hükümlerinin asıl amacı Allah’ın iradesine râm olma ve O’nun hoşnutluğunu kazanmaya çalışma olduğuna göre mümin, kendisini yüce Allah’ın yaratıp rızıklandırdığı; hayat verenin, hayatı sona erdirenin ve tekrar can verecek olanın O olduğu bilinciyle davranmalı ve Allah’a ortak koşanların ne kadar yanlış bir yolda olduğuna dikkat etmelidir.

Kaynak: Kur’an Yolu Tefsiri Cilt: 4 Sayfa: 317-319

İnsanların ticâret malları içinde artacağını düşünerek verdiğiniz fâizli borç para, —rakamsal olarak artmış gibi görünse de—Allah katındaki ilâhî ölçülere göre hiçbir şekilde artmaz; Allah’ın hoşnutluğunu kazanmak için ekonomik ve sosyal bir kulluk görevi olarak verdiğiniz zekât malları ise, hem toplumsal barış, huzur ve dayanışmayı temin ederek, hem de size Allah’ın hoşnutluğunu ve cennet nîmetlerini kazandırarak tam bir hayır ve bereket kaynağı olur. Evet, fâizden kaçınan ve zekâtlarını güzelce verenler var ya, işte, gerek dünya kazancını, gerekse âhirette alacakları ödüllerini kat kat arttıranlar, bunlardır. (Mahmut Kısa Meali)

Allah Resûlü (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“Allah, kulunun yemek yiyip de bundan dolayı kendisine hamd etmesinden ve su içip de bundan dolayı kendisine hamd etmesinden elbet hoşnut olur.” (Müslim, Zikir 89)

"Size isteyebileceğiniz her şeyden vermiştir. Allah'ın nimetlerini saymaya kalksanız bitiremezsiniz. İnsan gerçekten sürekli yanlış yapar, çok da nankördür." 14. İbrahim suresi, 34. ayet

Ramazan Kayan / Milat Gazetesi

Şu sıcak yaz günlerinin en sıcak gündemi sanıyorum; Dünya Futbol Şampiyonası resmi adı ile FIFA Dünya Kupası… Dünyanın en büyük futbol organizasyonu… 2026 Dünya Kupası ilk kez üç ülkenin ev sahipliğinde; ABD, Kanada ve Meksika tarafından düzenlenmektedir…

Yıl içerisinde AKDAV'da yurtdışından gelen muhtedi, aktif bir davetçi Abdurrahim Mc Carthy'yi ağırladık… Üniversiteli gençlerimize bir sunumda bulundu… Kendi hidayet öyküsünü ve güncel davet konusunu paylaştı…

İrlanda kökenli Amerikalı, 1994 yılında İslam ile şeref buluyor… Cahiliye dönemi oldukça hareketli, çete ve mafyanın karanlık dünyalarında enteresan bir yaşam sürüyor…

Gangsterlikten sonra gün geliyor İslamın gerçekleri ile yüzleşiyor, hidayet yolunu seçiyor…

Eski yaşamından ve çevresinden tamamen kopmak için Sudan'a yerleşiyor, orada İslami ilimlerde ve dil konusunda ciddi mesafeler alıyor, davet ve irşad alanında yoğunlaşıyor, oradan Suudi Arabistan'a geçip “Davet ve Usulü'd-Din Fakültesi”nden mezun oluyor…

Eğitimde belli bir seviye kazandıktan sonra gayri-müslimlere davet konusunda saha çalışmalarına katılıyor…Küresel ölçekte davet açılımları konusunda ilginç pratikler geliştiriyorlar…

Bizlerle paylaştığı bir projeyi sizlerle paylaşmak isterim…

2022 yılında Katar'da gerçekleştirilen FIFA Dünya Kupası sürecinde hayata geçirdikleri bir uygulama oldukça dikkat çekici…

Mc Carthy ve ekibi, İstanbul'da Sahabe Akademinin ev sahipliğinde bir istişare toplantısı düzenliyorlar… Farklı 20 ülkeden katılımcı var, aralarında oldukça aktif İngiltere merkezli IERA’da bulunuyor…

Katar'da etkili bir daveti futbolseverlere nasıl sunabiliriz?

Katar hükümet yetkilileri ile temas kurup oradan onay ve destek alıyorlar… Katar'a gelecek seyircilerin milliyetleri, dilleri ve kültürel yapıları dikkate alınarak ilgili ülkeleri tanıyan, dillerini bilen ve davet tecrübesine sahip davet ekipleri oluşturuyorlar…

İslamofobik önyargılarla Müslüman bir coğrafyaya gelen yüzbinlerce insana yönelik kapsamlı bir davet çalışması yürütüyorlar…

Her maç öncesi Katar'ın da katkısı ile, içinde İslami tebliğ amaçlı kitapçık, broşür ve Katar kültürünü tanıtan, aynı zamanda hediyelik eşyalar bulunan paketleri seyircilerin oturduğu koltuklara birer tane bırakıyorlar…

Maç sonrası stantlar kurup, birebir İslami tanıtım diyalogları gerçekleştiriyorlar…

Bu etkinlik sürecinde bayan davetçilerde aktif yer alıyorlar…

Yaklaşık 100 kişilik bir davet ekibi, günde ortalama 16 saatlik bir eforla muhteşem bir tanıtım yapmış oluyorlar… 50 bin civarında kişi ile birebir iletişim kurmuş oluyorlar…Bu hikmetli davet açılımının bereketi ile 1200 kişinin hidayetine tanıklık etmiş nasip oluyor…

Bununla birlikte on binlerce kişinin İslamofobik önyargılarla İslam hakkındaki olumsuz bakışlarını değiştirmelerine vesile olmuş durumdalar...

Hidayete erenlerle sonrasında ilgi ve irtibatlarını sürdürmek için çaba sarf ediyorlar…

Abdurrahim Mc Carthy dinlerken İslam dünyasında davet konusundaki donukluk ve dağınıklığı aşabilmenin yolları hususunda ufuk açıcı, umut verici şifreler ve hikmetler yakalamaya çalışıyorum...

Demek ki niyet ve gayret buluşunca kapılar açılıyor…

Hedef kitleye ulaşmak mümkün oluyor... Ve gözlerimin önünde Mekke günleri; Ukaz, Mecenne ve Zulmecaz panayırları… Hz. Muhammed önde Hz. Ebubekir yanında tek tek kabile ve kafileleri ziyaret ediyor, davetini sunuyor… Ebu Leheb sinsice arkalarından onları tekzib ediyor…

Yazıyı bitirmeden sorayım:

Sizce bu dünya kupasında şampiyonluk için favori kim?

Kaptanı Abdurrahim Mc Carthy olan takım benim şimdiden şampiyonum...

Aynı takım şu an 2026 şampiyonası için sahada yerlerini almış durumdalar… 

Allah Resûlü’nü (s.a.v.) şöyle derken dinledim:

“İnsanoğlu, midesinden daha kötü bir kap doldurmamıştır. Bir kaç lokma belini dik tutmaya yeter. Eğer mutlaka midesini dolduracaksa,

midesinin üçte birini yemeğe,

üçte birini içmeye ayırsın ve

diğer üçte birini de nefes alıp vermek için boş bıraksın.” İbn Mace, Et'ime, 50; Tirmizi, Zühd, 47.

"Onlar mallarında açıktan isteyen ve açıktan isteyemeyen(ler) için bilinen bir hak ayıranlardır." 70/Mearic suresi, 24, 25. ayetler.

"(İnkârcı) insana bir sıkıntı dokunduğu zaman, yan yatarak veya oturarak ya da ayakta durarak bize dua eder. Ondan sıkıntısını kaldırınca, sanki kendisine dokunan bir sıkıntı yüzünden bize yalvarmamış gibi geçip gider. İşte böylece yapmakta oldukları şeyler haddi aşanlara güzel gösterilmiştir." 10/Yunus, 12

Müslüman besmele çekmekle, “Kendi adıma veya başka bir varlık adına değil, sadece Allah Teâlâ adına, O’nun rızasını kazanmak umuduyla ve O’nun izni çerçevesinde bu işi yapmaya başlıyorum.” demiş olur. Diğer yandan besmele için Yüce Allah’ın doksan dokuz ismi içinden özellikle “Rahmân” ve “Rahîm” isimlerinin seçilmiş olması son derece anlamlıdır. Besmele çeken bir mümin, Allah Teâlâ’nın engin rahmet ve merhametini ifade eden bu isimleri söylemekle, bütün söz ve davranışlarında rahmet ve merhameti prensip edineceğini ilân etmiş olur. (“Besmele”, DİA, V, 530) 

“Ben Allah Resûlü’nün (s.a.v.) terbiye ve himayesinde olan genç bir çocuktum. Elim yemek tabağının her tarafına uzanıyordu. Bu durumumu gören Allah Resûlü (s.a.v.) bana:

– Yavrucuğum!..

Allah’ın adını an (besmele çek),

sağ elinle

ve sana yakın yerden, önünden ye! buyurdu.”  (Buhârî, Et’ıme, 2) 

(fıtratıyla) Rablerine yönelerek yalnız ona yalvarırlar (kimseden medet beklemezler, yalnız ona kulluk ve kölelik ederler).

Ama katından onlara bir rahmet tattırınca (onları, sıkınıtı, bela ve felaketten kurtarınca), bir de bakarsın ki onlardan bir grup yine (Allah’tan başkasına dua edip yalvarmak, kulluk ve kölelik yapmak suretiyle) Rablerine ortak koşuyorlar." 30/Rum, 33

1. Kadın tavırlı olmaya çalışan erkekler ve erkeklere benzemeye çalışan kadınlar Peygamber Efendimiz tarafından lânetlenmişlerdir.

2. Tavır ve davranışlarında olduğu gibi giyim-kuşamlarında da karşı cinse özenen ve benzemeye çalışan erkek ve kadınlar lânetlenmiştir.

3. İslâm, cinslerin yaratılıştan sahip bulundukları özellikleri korumalarını istemektedir.

4. Zamanımızda hemen tüm çeşitleriyle görülen bu cinsler arası yozlaşan tavır ve ilişkilerin düzeltilmesi, toplumun yeterli ve sağlıklı bir İslâmî eğitimden geçirilmesi, nesillere canlı bir dinî kişilik kazandırılmasıyla mümkündür.

Kaynak: Riyazüs Salihin, Erkam Yayınları

"Ayette geçen "Rîh" kelimesi, hem “rüzgâr” hem de “koku” anlamına gelir. Hiç kuşkusuz burada mecaz olarak kullanılmaktadır.

“Rüzgârı kesilmek, rüzgârı arkasına almak” gibi Türkçe deyimlerde de mecazen kullanılır. Gücün tükenmesi ya da amaca ulaşamamak anlamına gelir.

“Kokunuz gider” alternatif anlamının zengin çağrışımları içinde “gönül burnu iman kokusunu almaz olur” gibi latif bir nükte de vardır.

İhtilaf ile nizâyı birbirinden ayırmak gerekir. İhtilaf farklılıktır. Farklılık hem eşyanın tabiatının bir gereğidir, hem de özünde zenginliktir. Kınanan ihtilaf değil tefrika ve nizadır. Nizâ çatışmadır. Temelinde kendi tezini karşıdakine dayatma tutkusu vardır." Hayat Kitabı Kur'an 

“Hz. Ebû Bekir’in kızı Esma, ince bir elbise giymiş olduğu halde Allah Resûlü’nün (s.a.v.) huzuruna girdi. Allah Resûlü (s.a.v.) Esma’yı o halde görünce ondan yüzünü çevirerek şöyle dedi:

–Ey Esma, kadın hayıza (büluğa) erince artık ondan şunun ve şunun dışında bedeninin hiçbir yerinin görünmesi uygun olmaz. (Allah Resûlü (s.a.v.) bu sözlerini söylerken kendi yüzüne ve ellerine işaret etti.)”  Ebû Dâvûd, Libâs, 31

ve O’na karşı sorumluluğunun bilincinde ol;

namazını devamlı ve dikkatli şekilde ifa et

ve O’ndan başkasına ilahlık yakıştıranlar arasına girme;

[yahut] inançlarının bütünlüğünü bozarak parçalara bölünen

ve her grubun yalnız kendi sahip olduğu [ilkelerle] övündüğü kimselerden olma!" 30/RUM, 31, 32

Misk satan, ya sana güzel kokusundan bir miktar meccanen verir ya  sen satın alırsın, ya da (hiç değilse onunla beraber olduğun sürece) güzel koku koklamış olursun.

Körük çeken kimse ise, ya  elbiseni yakar ya da (en azından) körüğün kötü kokusundan rahatsız olursun.” (Ebû Dâvûd, Edeb 16)

sen bir hanîf olarak, yani her türlü bâtıl inanç ve ideolojiden uzaklaşıp bir tek Allah inancına sımsıkı bağlanarak,

yüzünü dosdoğru bu dine, Kur’an’ın ortaya koyduğu bu mükemmel inanç sistemine çevir! Yani, Allah’ın insan bünyesine nakşetmiş olduğu o saf, temiz ve doğal yaratılış hâline!

Unutma ki, toplumlar ve çağlar ne kadar değişirse değişsin, Allah’ın yarattığı ve varlık üzerinde egemen kıldığı yasalarda ve gönderdiği inanç kurallarında hiçbir bozulma, pörsüme ve değişiklik göremezsin;

işte dosdoğru din budur; ne var ki, insanların çoğu bunu bilmez." 30/Rum, 30