banner860

banner877

banner590

banner881

24.02.2012, 16:51 1890

Çanakkale Geçilmez -1

 ÇANAKKALE GEÇİLMEZ-1
RESULULLAH(S.A.V) ÇANAKKALE' DE

Gelibolu sırtlarında yankılandı memedin sesi.  Yanık türkülerde ninni diye bebeklere söyledim seni. Dedem seni anlattı, öğretmenim senin öykülerini ezberletti yıllarca. Analar evlatlarının adını Mehmet koydu, Seyit koydu, Ali koydu… Çanakkale seninle anılır oldu,  şehidim! 

Yıl 1915! O çetin savaşın başlangıcıdır bu tarih. Bir çetin savaş ki deme gitsin. Dünyanın dört bir yanından geldi on binlerce asker. Daha yerini dahi bilmedikleri ve kendilerine düşman diye ezberlettikleri bu kutsal vatan toprağını ele geçirmek için geldiler Çanakkale’ye. Tek gayeleri vardı; o da şanlı bir tarihi olan bu aziz vatan toprağını, bu kahraman milleti,  kendileri gibi esir eden efendilerine köle etmekti. Bu gaye ile devleri andıran gemilerle geldiler akın akın bütün akvâm-ı beşer. Sanki mahşer yerini andırırcasına kum gibi insan kaynıyordu,  Çanakkale. Üstat Akif’in Çanakkale şehitlerine yazdığı o ölümsüz dizelerinde dediği gibi;
Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi? 
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı! 
Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi, 
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi! 
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer, 
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında, 
Avusturalya'yla beraber bakıyorsun: Kanada! 
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk: 
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!

Mehmedim! Vatana sevdalı mehmedim! Ölümü şehadet bilip çoktan hazırlamıştı kendini bu varolma savaşına. Zaten vatandan başka kaybedecek başka neleri vardı ki. Vatan; üstünde doğduğu, toprağını sürdüğü, ekmeğini yediği en kutsal varlıktı onun için.
Anası ona dememiş miydi zaten; “Git oğul, var git; ya gazi ol ya şehit!” Anasından ve atasından dualıydı mehmed. O İsmail’di, o vatana adanan candı. Bu duygularla cephedeydi mehmedim. O yüzden vız gelirdi; düşmanın uçağı, gemisi, topu mermisi… 


Bu milletin kalbinde bu iman oldukça;  medeniyet denilen o tek dişi kalmış canavar,  ne yapabilirdi ki şehadet ordusuna. Onlar Rab’ den(c.c) destekli, Resulullah’ tan (s.a.v) müjdeliydiler. Efendimiz onlarlaydı Çanakkale’de!  Ümmetinin aslanlarıyla omuz omuzaydı.  Osmanlının son devir âlimlerinden, ilmi ile amil Alasonyalı Cemal Öğüt Hoca Efendi  bu ibretlik olayı şöyle anlatır:
Tarihler 1928 yılını göstermektedir. Osmanlının son devir âlimlerinden, ilmi ile amil Alasonyalı Cemal Öğüt Hoca Efendi hacca gider. Cumhuriyet yeni kurulmuş, hızlı bir değişim yaşanıyor, Çanakkale savaşının üzerinden de on yılı aşkın bir zaman geçmiştir.
Cemal Öğüt Hoca Efendi Mekke'deki vazifesinin tamamladıktan sonra Medine'ye gider. Medine'de her zamankinden fazla kalır. Bu esnada Osmanlı coğrafyasının değişik bölgelerinden gelen hacılarla istişarelerde bulunur. Osmanlı devleti yıkılmıştır, Osmanlı'dan geri kalan toprakların büyük çoğunluğu ya işgal altındadır ya da sömürge durumuna düşmüştür. 

Cemal Öğüt Hoca Efendi vaktinin çoğunluğunu Mescid–i Nebevî'de geçirir. Bu arada Efendimizin türbesindeki görevlilerle yakınlık hâsıl olur. Hiçbir dünyalık beklemeden, sadece Resûlullah'a sevgi ve muhabbetinden dolayı türbeye hizmet eden bu güzel insan da Cemal Öğüt Hoca efendiye yakınlıkduyar ve güzel bir dostluk kurulmuş olur. 


Cemal Öğüt Hoca Efendi türbedarla yaptığı sohbetlerde bir şey dikkatini çeker. Türbedar Osmanlı devletine son derece bağlıdır, hatta o kadar ki Osmanlı adı geçtiği yerde muhakkak bir hürmet ifadesi belirtisi gösteriyordu. Bu nuranî ihtiyarın Osmanlı'ya bu derece bağlı ve hürmetli olması Cemal Öğüt Hoca efendinin merakımı celbeder, bir gün sorar: 
"Sizde Osmanlı'ya karşı derin bir sevgi ve muhabbet görüyorum, bunun özel bir sebebi var mı?" Nurani ihtiyar derin bir düşünceye daldı, kısa süre sonra başını kaldırdı ve şöyle dedi: 
"Allah ve Resûl'ünün muhabbeti, Osmanlı'yı sevmemi gerektirir." Cemal Öğüt Hoca Efendi bu açıklamadan pek bir şey anlamaz. Anlamadığı da zaten yüz hatlarından anlaşılmıştır. Türbedar pek fazla bilgi vermek niyetinde değildir, ancak Cemal Öğüt Hoca Efendi bir şeylerin olduğunu anlar ve ısrar eder. Nur yüzlü ihtiyar anlatmaya devam eder: 
"Osmanlı'yı sevmem için şu anlatacağım hâdise yeter de artar bile." 
 1915 yılının hac mevsimi idi. Her hac mevsiminde olduğu gibi, dört bir yandan mü'minler geliyordu, bu gelenlerin içinde Hindistan ulemâsından, âlim, zahit, keşfi açık gerçek bir Allah dostu da bulunuyordu. Bu Allah dostu ile sizinle olduğu gibi yakınlık oluştu, sohbetine katıldık. O kadar güzel sohbetleri oluyordu ki, kendi ağlıyordu, dinleyenleri de ağlatıyordu. O zamanlar Osmanlı'nın çok sıkıntıda olduğu zamanlardı, ehl–i küffar, İslâm'a karşı saldırıya geçmiş, Payitahtta Çanakkale Boğazı'nda büyük savaş oluyordu. 
Hindistanlı âlimde bir şey dikkatimi çekmişti, sohbetlerinde ağlıyor, namazlarında ağlıyor, yolda yürürken bile gözünden yaş eksik olmuyordu. Ağlamadığı zamanlar bile devamlı hüzünlü idi. Merakım artıkça artı ve bir gün kendisine bunun sebebini sordum: 
"Efendi! Bu mübarek yerdesin, gözün gönlün açılacağı yerde devamlı ağlıyorsun, ağlamadığın zamanlarda yüzünde hüzün var, bunun sebebi, hikmeti nedir?"

Beni yayına oturttu, gözlerindeki yaş damlaları daha da hızlanarak akmaya başladı. Sonra yaşlarını sildikten sonra bana dedi ki: 
"Ben uzun yılların hasreti ile çok uzaklardan buralara geldim. Ben Kâinatın Efendisi'nin kokusunu, ruhaniyetini Hindistan'dan alırdım. Şimdi buralara geldim, Efendimin kabr–i şerifi başındayım, ama Hindistan'da aldığım feyiz ve nuranîliği burada bulamadım. Bu ne hâldir diye düşünüyorum, acaba bir günah mı işledim, bir suçum mu var? Efendim benim üzerimden himmetini çekti mi? Ya da Efendim, burada değil, burada olsa onu hisseder, onun ruhaniyetinden bereketlenirdim. Bu hâl beni perişan etti… Ağlamamın sebebi budur." 


Türbedar bu Allah dostunu dikkatle dinledi, ancak o da bu işe ne bir yorum getirebildi, ne de bir şey diyebildi. Ancak nur yüzlü türbedarın da kafası karışmıştı. Bu Hindistanlı âlimin, yalan söyleme, abartı yapma gibi bir durumu söz konusunu değildi. Son derece samimî bir hâl içindedir. Hindistanlı âlimin söylediklerine yabancı değildi. Her hac mevsiminde değişik bölgelerden gelen Allah dostları ile karşılaşır, onları Allah Resûlü'nün ruhaniyeti ile nasıl bağlantılar kurduklarını bilirdi. Bu Hindli âlim de onlardan biri idi, türbedarın bunda zerre şüphesi yoktu. Peki, bu âlimin söyledikleri nasıl açıklanacaktı? 
Yaşlı türbedar gündüz dinlediklerinin etkisinde kalmıştı, gece yatağına yattığında da kafasındaki soru işaretleri gitmemişti. 

Sabah namazına kalkmadan önce türbedar bir rüya görür. Rüyasında Kâinatın Efendisini görür. Nur yüzlü türbedar, edebinden Efendimize bir şey soramaz. Dün yaşananlar aklına gelir, bir şey diyemez. Türbedarın düşüncelerine Kâinatın Efendisi cevap verir: 
"O kardeşimin hissettiği doğrudur. Ben her zamanki makamımda değilim, birkaç zamandır Çanakkale'deyim… Çok zor durumda bulunan kardeşlerimi yalnız bırakmaya gönlüm razı olmadı. Onlara yardım ediyorum…" 


Hindistanlı âlim, Allah dostunun vaziyeti anlaşılmıştı. Burada akla şöyle bir soru gelebilir: Efendimiz bulunduğu makam itibariyle, bir anda birden çok yerde bulunamaz mı? Elbette bulunur, başta Hızır Aleyhisselâm'ın ve Allah'ın veli kullarının bulunduğu gibi. Buradaki, hâdise birine gösterirler, ondan da herkese duyururlar mahiyetindedir. 

Yetiş ya Muhammed Kur-an’ın elden gidiyor! 
Çanakkale en zorlu günlerinden birini geçiriyor. Küffar ordusunun askerleri ilk defa karaya ayak basmıştır, ellerindeki üstün silah ve teçhizatla saldırıya geçerler. O zamanlar Osmanlı'nın müttefiki olan Almanya ordusuna mensup bazı subaylar da cephede bulunmaktadır. Şimdi bu subaylardan birine kulak verelim. 

Alman Subay Sanders anlatıyor: 
Çok dehşetli bir saldırı karşısında kalmıştık. Karaya çıkan İngiliz askerlerini gemiden top atışları ve makineli tüfekler destekliyordu. Bulunduğumuz siperlerden değil hareket etmek, en küçük bir hareket belirtisi bile onlarca mermiyi hemen o hareket noktasına çekiyordu. 
Mevzilerden elini kaldıranın eli, miğferini kaldıranın miğferi parçalanıyordu. Böyle bir sağanak altında çaresizlik içinde beklemekten başka bir şey yapamıyorduk. 
Bu şekilde ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Birden bulunduğum yerden yaklaşık on beş metre uzağımızdan korkunç bir ses geldi. Sesle birlikte bir Türk askeri siperden kalktı, düşmana doğru koşmaya başladı. Hem koşuyor hem kollarını sağa sola sallıyor, hem de sesi çıktığı kadar bağırıyordu. Yanımda bulunan tercümanıma dedim ki: 
–Şu koşan asker ne diyor? 
–Komutanım! "Yetiş ya Muhammed Kitabın elden gidiyor!" diye bağırıyor. 
  Böyle bir manzarayı tarih görmemiştir. Asker sanki üzüm toplar gibi düşman mermilerini elleriyle topluyordu. Onu gören diğer askerler de siperlerinden hareketlendi ve o anda çok çetin bir savaş başladı. Kısa zaman sonra karaya çıkan İngiliz birliğinden geriye yerde yatan asker cesetlerinden başka bir şey görünmüyordu.
Üstat Akif şöyle sesleniyordu o aziz ve kutlu şehitlere; 
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber, 
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.
 Ne güzel bir mertebe, ne güzel bir şerefti bu yarabbi!  Nasip olmuştu işte bu müjde, Çanakkale şehidine. 
ERDAL DEMİR
Yorumlar (1)
Yorum yapabilmek için lütfen üye girişi yapınız!
Cemal Aslan 9 yıl önce
duygu yüklü bu yazı için allah sizlerden gani gani razı olsun.serinizin diğer yazılarını da beklyeceğim. tekrar çok teşekkür ediyorum erdal bey..
22°
parçalı bulutlu
Namaz Vakti 24 Haziran 2021
İmsak 03:35
Güneş 05:21
Öğle 12:55
İkindi 16:46
Akşam 20:18
Yatsı 21:57

Gelişmelerden Haberdar Olun

@